İnsan, bazı kararlarını alırken, ardında onları destekleyecek sebepler bulmak ister.
Sanki öyle olursa; günü geldiğinde sonuçları için kendini daha kolay affeder, kendi gözünde.
Hafifletici nedenlerdir bunlar.

Hesapsız, sonuçsuz ve çıkarsız aldığımız kararlar; özgürdür. Bir sonuca bağladığımız sürece; kararlarımız kadar zamanımız da tutsak edilir bilincimizde. Çünkü karar vermeye ve sonuca ulaşmaya çalıştığın zaman eşittir birbirine.

Sadece içinde ki sesi dinleyip gittiğin ya da kaldığın oldu mu?
Yarını düşünmeden, evet yaptım diyebildiğin. Şartlarımız bunu zorlaştırıyor gittikçe.. Bizler büyürken; hayatlarımız da  zamana yenik düşen çocuk giysileri gibi daralıyor.

Ruhumuzun özgürlüğünü korumamız gerekiyor. kaçtığımız gerçeklerimiz değil, korkularımız olmalı aslında. yüzleşerek terk edebildiğimiz tüm korkularımız şerefine, bugün bir karar vermenin özgür ve sonsuz bir maviye bakar gibi tadını duyabilelim. Gri bir güne, güneş açmış gibi bakalım..

İşte her şeye rağmen, karar vermenin sessiz huzurudur bu.
Dilerim pişmanlık uzak olur bizlerden, mutluluğa yakın olmak kadar.


D!