Alışmak ve vazgeçmek ters orantılıydı aslında. Yaşadıkça vazgeçmek zorlaşır; alıştıkça terk etmek.

Hayatın kendisi böyle belki de.

Alışmak büyük bir tehlike insan için, güçlü..  Fark ettirmeden seni her gün biraz daha avucunun içine alan bir sır gibi. Sen sadece alışır ve benimsersin sahip olduklarını. Bir gün ne yapman gerektiğini düşündüğün bir an gelirse; sana karşı koyan ilk şey bu duygudur işte.
Alıştığın şeyin yokluğunu düşünmek üşütebilir, korkutur biraz da. O zaman ne yaparım dersin, ilk soru? Ama hayat bunun cevabını da sana yaşayarak gösterir, aslında öğretir.

Alışılmışın dışına çıkmak..

Bir vardı ve bir yoktu.